یادداشت تحلیلی درباره اظهارات اخیر محمدجواد ظریف

اینکه آقای ظریف می‌گوید «مردم مهم‌ترند» در ظاهر سخنی درست است، اما وقتی از زبان کسی مطرح می‌شود که تصمیماتش فشار بی‌سابقه‌ای بر دوش همین مردم گذاشت، معنای دیگری پیدا می‌کند.

به گزارش راه شلمچه، مسعود اکبری در یادداشتی نوشت: آقای محمدجواد ظریف، وزیر اسبق امور خارجه، اخیراً گفته است: «اجازه مذاکرات غیرهسته‌ای را نداشتم، اما امروز دیگر حل مشکل هسته‌ای با هسته‌ای ممکن نیست. موشک بسیار مهم است اما مردم مهم‌تر هستند.»

اما پرسش اصلی این است که شما با همان اجازه چه دستاوردی داشتید؟ برجامی که نتیجه‌اش تقریباً هیچ بود و تحریم‌ها را دو برابر کرد. در همان دوران، در قلب راکتورهای هسته‌ای کشور بتن ریخته شد و دستاورد سال‌ها تلاش دانشمندان از بین رفت.

جناب ظریف در سخنان اخیر خود، امنیت ملی و رفاه عمومی را در برابر هم قرار داده است؛ حال آنکه این دو، نه متقابل، بلکه مکمل یکدیگرند. اگر امروز شهرهای ایران در آرامش‌اند، به‌دلیل همان توان موشکی است که هر متجاوزی را از حمله باز می‌دارد.

موشک‌ها ابزار جنگ‌طلبی نیستند، بلکه زبان صلح از موضع اقتدار هستند. همان‌طور که جورج کنان دیپلمات آمریکایی گفت: «این نیروی نظامی است که قدرت دیپلماسی را افزایش می‌دهد.»

تجربه نشان داده است که هرگاه وحدت ملی و توان دفاعی در کنار هم بوده‌اند، کشور از بحران‌ها عبور کرده است. در مقابل، هر زمان که جریان‌های غربگرا با دوگانه‌سازی‌های مصنوعی مانند «موشک یا مردم» جامعه را دچار شکاف کرده‌اند، دشمن از همان شکاف‌ها بهره‌برداری کرده است.

امام خمینی(ره) هشدار دادند: «از شیاطین غافل نباشید» و رهبر انقلاب فرمودند: «در ایران اسلامی فقط یک دوقطبی وجود دارد؛ انقلاب و استکبار.»

ظریف در میان برخی جریان‌های غربگرا به‌عنوان قهرمان دیپلماسی معرفی می‌شود، اما نتیجه عملکرد او افزایش تحریم‌ها و سقوط ارزش پول ملی بود. میلیون‌ها ایرانی هزینه آن تصمیم‌ها را با تورم و رکود پرداخت کردند.

در نهایت، امنیت و مردم از هم جدا نیستند. مردم تکیه‌گاه نظام‌اند و امنیت، حصار مردم است. اگر موشک‌های ایران نبودند، دشمنان بارها به این کشور حمله می‌کردند و اگر مردم نبودند، هیچ موشکی معنا نداشت.

تجربه چهل‌وهفت‌ساله جمهوری اسلامی ثابت کرده است: هر جا مقاومت بوده، پیشرفت نیز از دل آن زاده شده است. دشمنان بیرونی شکست خورده‌اند، اما نباید اجازه دهیم دوگانه‌های دروغین وحدت ملی را خدشه‌دار کند.

پایان یادداشت