به گزارش راه شلمچه، حمید رسایی نوشت: شاید باور نکنید اما سال‌هاست که کشورهای دیگر از آبراه‌های حیاتی‌اش پول درمی‌آورد:
- مصر از کانال سوئز تا ۷۰۰ هزار دلار عوارض می‌گیرد.
- پاناما تا ۴۵۰ هزار دلار دریافت می‌کند.
- ترکیه برای بسفر عوارض دارد.
- کانادا و آمریکا هم برای سنت لارنس تعرفه می‌زنند.
اما ایران با وجود دهه‌ها تحریم‌های ظالمانه و هزینه‌های سنگین تأمین امنیت تنگه هرمز، حتی یک دلار بابت این شریان طلایی جهان دریافت نکرده است!
سوال اینجاست: چرا؟
چون سال‌ها لیبرال‌های داخلی و غرب‌زده‌های سیاست، آنچنان ترس از "بستن تنگه" را در دل مسئولان نهادینه کرده بودند که استفاده از ابزار حق مسلم ایران هم تبدیل به "تابو" شد. همان‌ها که امروز مدعی دفاع از منافع ملی هستند، دیروز می‌گفتند "اگر کوچکترین اختلالی در تنگه ایجاد شود، دنیا علیه ایران متحد می‌شود."
نتیجه؟
ما سال‌ها رنج تحریم را به دوش کشیدیم، هزینه دادیم، امنیت تأمین کردیم، اما دیگران رایگان از مهم‌ترین نقطه استراتژیک جهان عبور کردند.
این جنگ با همه هزینه‌های سنگین و تلخش اما نتایج قابل تأملی هم داشت از جمله شکستن این تابو. از این پس وقتی از این حق حیاتی استفاده می‌کنیم، نه تنها "اقدام غیرمسئولانه‌ای" نکرده‌ایم، بلکه از حقّمان دیر استفاده کرده‌ایم. دنیا وقتی به کشوری احترام می‌گذارد که ارزش داشته‌هایش را بفهمد و برایش قیمت تعیین کند، نه اینکه آنها را مجانی تقدیم کند.
