به گزارش راه شلمچه، هفت‌تپه در ۱۰ کیلومتری جنوب‌شرقی شوش و در جوار معبد معروف چغازنبیل واقع شده است؛ منطقه‌ای که در دهه‌ی ۶۰، اطراف آن مقر لشگر ویژه ۲۵ کربلا بود و رزمندگان این لشگر بسیاری از عملیات‌های بزرگ جنگ تحمیلی از همین ناحیه آماده می‌شدند.
هفت‌تپه در آن سال‌ها تنها یک محوطه باستانی نبود بلکه پایگاهی بود به وسعت تمام دوران هشت سال دفاع مقدس؛ هیچ عملیاتی نبود که رزمندگان دلاور لشگر ویژه ۲۵ کربلای مازندران در آن حضور نداشته باشند.
آغاز سال ۱۳۶۴ نقطه‌ی عطفی در تاریخ این منطقه محسوب می‌شود؛ همان‌جا بود که لشگر ویژه ۲۵ کربلا شکل گرفت و آموزش‌های رزمی و آبی–خاکی برای عملیات بزرگ والفجر ۸ آغاز شد. وجود رودخانه‌ی دز در منطقه، بهترین بستر را برای آموزش غواصی رزمندگان فراهم کرده بود و تابستان‌های سوزان با دمای بالاتر از ۵۰ درجه، مانعی برای شور و ایمان جوانان نبود.
اما امروز، نام هفت‌تپه دیگر یادآور چادرهای رزم و محرومیت‌های مقدس نیست. در روایت‌های رسانه‌ای، به‌جای دلاوری رزمندگان، بیش‌تر از پرونده‌های فساد و رانت نیشکر یاد می‌شود؛ گویی یادمان شرافت و ایثار رزمندگان «هفت‌تپه» و «لشگر ویژه ۲۵ کربلا» در غبار بی‌توجهی و فراموشی جا مانده است.
غفلت از حفظ آثار دفاع مقدس در این منطقه، نمادی از مظلومیت نسل ایثارگری است که روزی از دل خاک داغ هفت‌تپه، افتخار شیرین والفجر ۸ را رقم زدند و امروز در سکوت تاریخ نظاره‌گر بی‌مهری‌ها هستند.
