راه شلمچه- رضا باقرپور؛ در قرون وسطی، وسیله‌ای به نام «صندلی یهودا» وجود داشت که از آن برای شکنجه استفاده می‌شد؛ صندلی‌ای پوشیده از میخ‌های تیز که قربانیان را روی آن می‌نشاندند تا بدنشان به‌آرامی در میخ‌ها فرو رود. این وسیله یکی از دردناک‌ترین ابزارهای شکنجه در تاریخ بود اما امروز، رئیس‌جمهور تروریست آمریکا پس از شکست در میدان نبرد، می‌خواهد سیاستی مشابه را علیه مردم ایران به کار گیرد؛ میخ‌هایی به تیزی تحریم‌های اقتصادی که نتیجه‌ای جز تشدید تورم افسارگسیخته ندارد.

کسی که با شعار «آمریکا فرست» (America First) خود را نماد مخالفت با جنگ‌طلبی معرفی کرده بود، امروز زیر سایه سیاست‌های جنگ‌طلبانه به چهره‌ای منفور در جهان تبدیل شده است. با افزایش هزینه‌های جنگ با ایران، بسیاری از چهره‌های وفادار سابق و حتی رهبران حزب جمهوری‌خواه نیز از او فاصله گرفته‌اند؛ به‌طوری که جمهوری‌خواهان سرشناسی مانند «تاکر کارلسون»، «استیو بنن» و «مگان کلی» مدعی شده‌اند وعده‌های «اول آمریکا» ترامپ دروغ بوده است!

ترامپ فردی مغرور است که همواره پیشینیان خود را احمق خطاب می‌کند و خود را باهوش‌تر از آنان می‌داند اما همان پیشینیان، از جیمی کارتر تا بایدن، آن‌قدر هوشمند بودند که جنگ بزرگی علیه ایران به راه نیندازند.

بر اساس نظریه هگل، «اسکندر مقدونی»، «ژولیوس سزار» و «ناپلئون بناپارت» سه شخصیت تاریخی بودند که مسیر بشریت را تغییر دادند، نظم‌های تثبیت‌شده را در هم شکستند و حالا دونالد ترامپ که همواره خود را با واشنگتن و لینکلن مقایسه می‌کرد، در گفت‌وگوهای خصوصی، خود را عضوی افزوده بر این سه‌گانه می‌نگرد.
البته هگل معتقد است که این افراد پس از انجام مأموریت تاریخی خود، معمولاً توسط تاریخ کنار گذاشته می‌شوند و زندگی شخصی یا سیاسی آن‌ها پایان خوشی ندارد. (مرگ زودهنگام اسکندر، ترور سزار و تبعید ناپلئون)

خلیج فارس چندین هزار سال است که در کانون توجه قرار دارد، اما این بار به شکلی عجیب تاریخ‌سازی کرده و بلای جان این متوهم شده است. با این حال، جای سؤال است که چگونه آن فارسی‌زبانانی که زیستی چندرگه دارند، این واقعیت را درنمی‌یابند؛ برای ایرانیان واقعی طلب مرگ می‌کنند، برای عامل آن کف می‌زنند و نام این رفتار را «مطالبه آزادی» می‌گذارند؟! اما اگر دقیق‌تر بنگریم، شاید افرادی که همچنان از ترامپ حمایت می‌کنند، خود نیازمند مطالعه باشند.

البته وقتی تاریخ را دقیق مرور می‌کنیم، می‌بینیم نجیب‌زادگان ایرانی همواره در برابر هجوم دشمن مدافع بوده‌اند و کمتر پیش آمده است که در مقام کشورگشایی، لباس رزم بر تن کرده باشند. در واقع، جنگ هرگز انتخاب ما نبوده است. نیاکان ما از سنگ، آینه می‌ساختند اما هیچ‌گاه از دیو، فرشته نساختند!