به گزارش راه شلمچه، مهمترین اصل برای رسیدن به بستری مناسب و آماده‌سازی شهروندان برای مشارکت در مدیریت شهری، دورشدن پارلمان شهری از موضع گیری ها و جنجال‌های سیاسی و حزبی است، وقتی منابع مالی و فرهنگی صرف مناقشات سیاسی‌شود، آسیب‌پذیری شهر بالامی‌رود.
سید احمد صالحی یکی از فعالان اجتماعی که سابقه عضویت در شورای شهر ساری را در کارنامه خود دارد و از جمله مدیران و کارشناسان حوزه مدیریت شهری می باشد در گفتگو با راه شلمچه معتقداست نباید بافت شورای‌شهر سیاسی باشد، چراکه ورود سیاسیون به این حوزه سبب می‌گردد تا بخش عمده‌ای از توان شهرداری و شورا صرف دعواها و جنجال‌های سیاسی‌شده و بالطبع بودجه که باید صرف توسعه و حفظ زیرساخت و نگهداشت شهر در حوزه‌های مختلف‌شود، بیهوده تلف شود.
متن گفتگوی خبرنگار راه شلمچه با وی را از نظر می گذرانیم:
_ اصولاً بافت و ساختار شوراهای شهرها به عنوان پارلمان شهر چگونه باید باشد و چه افرادی با چه سوابقی باید در این حوزه مدیریتی فعالیت‌کنند؟
یکی از بزرگترین مشکلات کشور این است که در ایران همه چیز به نوعی به سیاست گره خورده و مردم هم تمایل دارند که با هر موضوعی به نوعی برخورد سیاسی کنند؛ شورای‌شهر و شهرداری بخصوص در شهرهای بزرگ و مراکز استان از این قاعده مستثنی نیست و بلکه بعنوان ملاک شناخته می شود که برای تصدیق این گفتار به بحث آبگرفتگی خیابان و ترافیک شهری و اشاره می کنم که در فضای سیاست زده مسموم، بجای چاره اندیشی و کمک گرفتن از متخصصین کار، طرف مقابل را محکوم می کنیم و جاروجنجال راه می اندازیم؛ درحالی که شورا باید محل جمع شدن افراد متخصص در بخش های مختلف مدیریت شهری باشد تا برای توسعه ی زیر ساخت های شهر، نگهداشت و مقابله با بحران های شهری و آسیب های اجتماعی برنامه ریزی و کار کارشناسی و تخصصی کنند.
- پس با این وجود، احساس می شود راهی برای توسعه شهر وجود ندارد؛ این مشکل چگونه و چطور حل می‌شود و اگر بخواهیم به حکمرانی خوب در شهر برسیم چه اتفاقی باید بیفتد یا چه موانعی باید ازبین برود؟
مفهوم حکمرانی خوب درمدیریت شهری با دعواهای سیاسی انجام نمی‌شود. در واقع دو بخش باید دراین حوزه فعال شده و فرهنگ‌سازی کنند؛ اول شما بعنوان رسانه و مرکز مهم آموزش و بعد آموزش وپرورش و مراکز علمی و آموزشی؛ مهمترین اصل برای رسیدن به بستری مناسب و آماده‌سازی شهروندان برای مشارکت در مدیریت شهری، دورشدن پارلمان شهری از دعواها و جنجال‌های سیاسی و حزبی است؛ وقتی منابع مالی و فرهنگی خرج مناقشات سیاسی شود، آسیب‌پذیری شهر بالا می‌رود.
راهکار آن را چطور تحلیل می کنید
ببینید رسانه موظف است تا به دور از گرایشات سیاسی خود، به شهروندان بیاموزد که مدیریت شهر باید بدور از نگاه‌های سیاسی باشد و کمک کند تا مدیران و کارشناسان شهری با مردم ارتباط داشته و بحث آموزش شهروندی را مدیریت کنند؛ انصافا شما بعنوان یک فرد بی طرف بروید و بررسی کنید ببینید آیا رسانه ای گفت که نقش مردم در آبگرفتگی های معابر چیست؟ از داخل معابر و جوی ها چه چیزهایی بیرون می آید؟ وقتی بخش اندکی از شهروندان هنوز معتقد به استفاده از سطل و مخزن زباله نیستند و مثلا زباله های منزل و مغازه را داخل جوی و نهر آب می ریزند، شهرداری چکار باید بکند؟ ریشه این موضوع و این نوع رفتار در عدم تعهد اعضای شورای‌شهر است.
چرا به این مسئله معتقدید؟
ببینید اعتقاد دارم باید نگاه آرمانی به مسائل داشته باشیم؛ باید در طول مدت فعالیت 4 ساله شورا، شهرداری، رسانه و مراکز آموزشی را مقید به فرهنگ سازی نمائیم و بجای اینکه وقوع ناهنجاری ها را به مسایل سیاسی ربط دهیم، بدنبال ریشه های فرهنگی و پیدا کردن راهکار آن باشیم؛ شورای‌شهر نباید رنگ و بوی سیاسی به خود بگیرد زیرا تمام وقت شورا صرف منازعات سیاسی می شود، چون هر کار شهردار و شهرداری تعبیر سیاسی به خود می گیرد و تنها راه خروج از این شرایط هم به شهروندان بسته است که لااقل در این دوره افراد اصلح پیداکرده و راهی شورای‌شهر کنند و بعد هم مطالبات خود را پیگیری کنند.
و سخن پایانی شما...
بنده به این اصل اعتقاد دارم که جایگاه حقوقی شوراها در کشورمان به درستی تببین و محقق نشده است؛ همگان تصور می کنند شورای شهر تنها وظیفه نظارت بر عملکرد شهرداری را دارد بلکه اعضای شورا می توانند بر همه فعالیت های موجود در شهر نظارت داشته و مدافع حق و حقوق عمومی مردم باشند بنابراین توصیه و پیشنهاد بنده این است که اعضای شورای اسلامی دوره ششم شورا مطالعه دقیقی بر جایگاه شوراها داشته باشند و به خوبی از این جایگاه برای رسیدن به تعالی مدیریت شهری استفاده نمایند.
