عکاس؛ علی هدایتی
به گزارش راه شلمچه، آیین تشییع پیکرهای مطهر ۱۱۰ شهید گمنام هم‌زمان با سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، در تهران برگزار شد.
سال‌ها گذشت. سال‌هایی که برای ما با ورق خوردن تقویم و عوض شدن فصل‌ها سپری شد، مادران شهید پیر شدند و جایشان را به مادران قدرتمند نسل جدید دادند اما برای این جان‌های عزیز زمان در همان نقطه‌ای متوقف مانده بود که آخرین بار، خاک شلمچه تنهایی‌شان را به آغوش کشید. آن روزها، کسی نمی‌دانست نامشان را باید کجا جست‌وجو کند، کدام مادر هنوز چشم‌به‌راه است و کدام خانه، جای خالی مردی را با سکوت پر کرده است. از آن میدان، نشانی‌هایی مانده بود؛ پلاکی، استخوانی، خاطره‌ای در ذهن یک همرزم و انتظاری که هیچ‌وقت تاریخ انقضا نداشت.
حالا پس از سال‌ها، آن انتظار به ایستگاهی رسیده است؛ ۱۱۰ مسافر از کربلای ۵ بازگشته‌اند. نه با صدای قدم‌هایشان، نه با لباس‌هایی که روزی به تن داشتند؛ با نشانه‌هایی اندک از جسم‌هایی که سال‌ها در دل خاک مانده بودند و با نام‌هایی که هنوز برای کسانی، تمام زندگی‌اند. شاید در میان این جمع، مادری باشد که دیگر توان ایستادن ندارد، پدری که سال‌ها پیش از دنیا رفته و خواهری که هنوز در گوشه‌ای از خانه، خاطره برادری را نگه داشته است. برای هرکدام از این ۱۱۰ نفر، بیرون از میدان جنگ، قصه‌ای ناتمام وجود داشته؛ قصه‌ای که حالا پس از دهه‌ها، دوباره به خانه‌های این سرزمین رسیده است.