راه شلمچه - رضا باقرپور؛ در جنگ‌ها همیشه آن که قدرت آتش بیشتری دارد پیروز نیست گاهی پیروز آن کسی است که تاب‌آوری بیشتری دارد و از این رو در جنگ‌ها هرگاه موازنۀ قوا به شکل معناداری تغییر کند آن موقع می‌شود شیپور پایان جنگ را به صدا درآورد. به تعبیر دیگر طرفین دعوا، معادلهٔ هزینه/فایده در تمام جنبه‌ها را می‌سنجند که آیا جنگیدن به صرفه است یا نه؟!
در سال جاری میلادی در اسرائیل انتخابات سراسری و در آمریکا انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره برگزار می‌شود. انتخاباتی که حول محور جنگ با ایران می‌چرخد و یقیناً این جنگ می‌تواند نتیجه آن را مشخص کند و تا لحظه تنظیم این نوشتار، با توجه به ائتلاف اپوزیسیون اسرائیل علیه نتانیاهو و تاکید دموکرات‌ها روی افتضاحات ترامپ، می‌شود پیش‌بینی کرد که موقع بازنشستگی نتانیاهوی جنایتکار و ترامپ پدوفیلی رسیده است زیرا آرای انتخاباتی حزب جمهوری‌خواهان و حزب لیکود به شدت متزلزل شده است.
البته در این کارزار اوضاع ترامپ از نتانیاهو بسیار بدتر است. در انتخابات‌های پیش رو نتانیاهو بخاطر ائتلاف جریان مخالفش شاید بازنده باشد اما ترامپ به خاطر ناتوانی در پایان دادن جنگ با ایران، یحتمل بازنده بزرگی خواهد بود که پیش‌بینی می‌شود این شکست به استیضاح او هم ختم شود.
پس همه نگاه‌ها باید به خاتمه جنگ معطوف گردد. جنگی که هر دو طرف در آن دنبال پیروزی هستند و به همدیگر باج نمی‌دهند. البته هیچ جنگی بی پایان نیست و از این باب ممکن است این جنگ به جنگی تمام عیار تبدیل شود ولی این آتش‌بازی مثل جنگ اوکراین و روسیه سال‌ها طول نخواهد کشید زیرا درگیری روسیه و اوکراین تأثیر زیادی بر بحران انرژی نداشت اما خفگی ژئوپلتیک انسداد تنگۀ هرمز، بحران عظیم انرژی را بر دنیا تحمیل کرده است و اقتصاد جهانی را به رکود خواهد کشاند.اما در این معادله اسرائیل نمی‌خواهد جنگ خاتمه یابد زیرا معتقد است ایران با بحران‌های حکمرانی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و انرژی روبرو است و الان وقت زدن ضربه نهایی است.
ایران هم این موضوع را دقیق می‌داند و این دیوانه و سگ هار را به خوبی می‌شناسد سگی که به زیست جنگی عادت کرده و از این باب ایران به این نتیجه رسیده است که مسیر واقعی خاتمهٔ جنگ از خلع ابزارهایی که در دست دارد نمی‌گذرد بلکه از ایجاد موازنه سخت می‌گذرد.و از طرف دیگر این نکته هم قابل ذکر است که با توجه به تحقیر دونالد ترامپ در چین که دلیل تحقیرش هم فقط ایستادگی ایران است، رئیس جمهور امریکا می‌خواهد با حمله مجدد به ایران درد حقارتش را درمان کند.
چندین قرن است که تاریخ ایران، بیش از آن که روایت فتح باشد، روایت از دست رفتن خاک و اعتبار است اما این‌بار بازی فرق کرده و ایران می‌داند که خطای راهبردیِ رها کردن تنگه هرمز و تحویل اورانیوم غنی شده ۶۰ درصدی که اهرم بازدارندگی جنگ است می‌تواند بلای جان موجودیتش شود، چون ریسک خیانت پس از معامله بسیار بالا است.پس تنها یک راه می‌ماند و آن جنگ تمام عیار است.
شوربختانه جنگ تمام عیار یعنی نابودی زیرساخت‌های ایران و این گزینه هزینه بسیار سنگینی برای ایران عزیز ما دارد اما دست برتر جغرافیایی ایران و قدرت موشکی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی انتهای این تقابل را برای ما شیرین می‌کند.در آخر این نکته را هم نباید فراموش کرد که ایران می‌تواند هزینهٔ جنگ علیه خود را چنان بالا ببرد که ادامهٔ آن برای طرف مقابل از نظر راهبردی نامعقول شود.
حق با علیست…
