به گزارش راه شلمچه، آذر منصوری رئیس جبهه اصلاحات در روزنامه اعتماد نوشت: «امروز در نقطه‌اي قرار داريم كه سال‌ها پيش مي‌توانست آغازگر آينده‌اي روشن‌تر باشد، اما به دلايلي همچون تاخير در تصميم‌گيري‌ها، تعارض منافع و اولويت يافتن منافع جناحي بر مصالح ملي، بسياري از فرصت‌ها از دست رفتند. آينده‌اي كه مي‌توانست مسير توسعه و رفاه را هموار كند، متاسفانه قرباني اختلافات داخلي و ملاحظات گروهي شد و اكنون آثار آن را در ابعاد اقتصادي و اجتماعي به وضوح مي‌بينيم.
برجام
به عنوان يك توافق مهم بين‌المللي در ميانه تعارض منافع و فشارهاي مختلف
نتوانست آن‌طور كه انتظار مي‌رفت به اهدافش برسد و پس از مدتي بلاتكليفي تا
حدي كنار گذاشته شد. حالا لايحه CFT نيز پس از سال‌ها بررسي و كشمكش، در
شرايطي تصويب شد كه فرصت بهره‌برداري كامل از آن به دليل ساختارهاي معيوب و
تعارض منافع محدود شده است.
علاوه‌بر اين، كسري بودجه بي‌سابقه دولت،
فشار مضاعفي بر اقتصاد وارد كرده و توان اجرايي و سرمايه‌گذاري در بخش‌هاي
مختلف را به‌‌شدت كاهش داده است.
كاهش ارزش پول ملي، افزايش تعداد افراد
زير خط فقر و ركود اقتصادي نيز از ديگر نشانه‌هاي اين بحران عميق هستند.
اين شرايط نشان‌دهنده نياز فوري به اراده ملي قوي، تصميم‌گيري شفاف و
مديريت يكپارچه است كه منافع كشور را بر منافع جناحي و گروه‌هاي خاص اولويت
دهد.
متاسفانه تعارض منافع و حضور برخي كاسبان تحريم و باندهاي قدرت و
ثروت كه از وضعيت موجود سود مي‌برند، مانع از حركت سريع و مؤثر به سمت
اصلاحات جدي شده‌اند.
اكنون بيش از هر زمان ديگري، وقت آن رسيده است كه
راهبرد ستيز و تقابل جاي خود را به راهبرد توسعه پايدار و تعامل بدهد. تنها
با پذيرش اين تغيير بنيادي مي‌توانيم افق‌هاي جديدي از رشد و پيشرفت را در
پيش‌رو داشته باشيم. توسعه پايدار، مبتني بر همگرايي داخلي و تعامل سازنده
با جامعه بين‌المللي، كليد بازگشت اعتماد، سرمايه و فرصت‌هاي از دست رفته
است.
بدون چنين تغييري در راهبرد، بايد منتظر آينده‌اي ترسناك‌تر بود؛
آينده‌اي كه در آن بحران‌هاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي عميق‌تر شده و زندگي
مردم بيش از پيش با چالش مواجه شود.
بنابراين مسئولان و سياستگذاران
كشور بايد با عزم راسخ و وحدت‌نظر، مسير اصلاحات را هموار كنند و ضمن حفظ
استقلال و عزت ملي، به تعامل و همكاري به عنوان راهي حياتي براي عبور از
شرايط فعلي بنگرند».
به گزارش کیهان، خانم منصوری امروز یک ائتلاف سیاسی را نمایندگی
می‌کند، در پنج دولت (موسوی، هاشمی، خاتمی، روحانی و پزشکیان) مجموعاً به
مدت سی و سال در مسند قدرت حضور داشته‌اند؛ اما با این وجود هرگز حاضر
نیستند مسئولیت بپذیرند و معمولاً دیگران را قاصر و مقصر معرفی می‌کنند.
وقتی شرط اول سیاست‌ورزی یعنی بلوغ مسئولیت‌پذیری در میان برخی اصحاب قدرت،
این‌چنین لنگ می‌زند، جایی برای بحث و گفت‌و‌گو نمی‌ماند.
این طیف
به‌ویژه سه دهه اخیر، متهم اول بسیاری از کجروی‌ها و فرصت‌سوزی‌ها هستند.
از دامن زدن به اشرافی‌گری و تجمل‌گرایی و شکاف طبقاتی بلافاصله پس از
پایان دفاع مقدس، تا غلبه سیاسی‌کاری و رادیکالیسم و غربگرایی بر گفتمان
خدمتگزاری و اهتمام به معیشت مردم و رویکرد فعال دیپلماتیک در دولت خاتمی،
که موجب شد جامعه دستخوش التهابات سیاسی فرساینده شود، مشکلات اقتصادی در
حاشیه بماند، غرب در داخل کشور پایگاه مطبوعاتی و سیاسی بزند و از داخل و
خارج به کشور فشار بیاورد.
طیف مذکور به‌ویژه در دولت روحانی، فرصت‌های
کار و تلاش و پیشرفت درون‌زا در کشور را قربانی انفعال و التماس از آمریکا و
اروپا کردند، صنعت هسته‌ای را به تعطیلی کشاندند، به دشمن برای عهدشکنی
برجامی و فزون‌خواهی جرئت دادند، اقتصاد کشور را عقب راندند و گرفتار رکود
اقتصادی کم‌سابقه کردند، چند هزار کارخانه را به سمت تعطیلی هُل دادند و
زیر بار زنجیره پنهان و پیدای تعهداتی رفتند که کشور را از پالایشگاه‌سازی و
نیروگاه‌سازی و برنامه‌ریزی در حوزه‌هایی مانند تولید برق هسته‌ای و فسیلی
محروم می‌کرد. عقبگرد مشابهی در حوزه کشاورزی، و پیشران‌هایی مثل تولید
مسکن اتفاق افتاد.
ماجرای معطلی که سال اخیر در تله عملیات فریب دولت آمریکا هم که داستان غم‌بار مفصلی است خارج از حوصله و مجال این نوشتار.
بر
این مبنا باید از رئیس جبهه اصلاحات سؤال کرد؛ کدام متهم درباره
فرصت‌سوزی، نزدیک‌تر و واقعی‌تر از همین جبهه سهم‌خواه و غنیمت‌طلب و
مسئولیت‌ناپذیر ایشان. آیا شماها نبودید که گفتید ما ضامن وعده‌های روحانی
هستیم (و مشابه همین حرف را درباره خاتمی و پزشکیان گفتید) اما هربار که
غنیمت خود را گرفتید و با مطالبه مردم مواج شدید، ادعا کردید که اختیارات
ندارید؟ و با این وجود دفعه بعد قبل از هرکس دیگر برای انتخابات زنبیل
نگذاشتید؟!
