موکبهای غدیر، فقط سفرهی غذا نیست؛ سفرهی هویت است
امیری سوادکوهی محققان و نویسندگان شیعه به اظهارات نسنجیده یکی از روحانیون مطرح مبنی بر اینکه «بزرگداشت امام علی علیهالسلام و غدیر نیازی به میهمانیهای کیلومتری ندارد و هزینه آن باید صرف فقرا شود»، پاسخ قاطعی داد و گفت: اطعامِ غدیری، تنها سیر کردن شکمها نیست؛ زنده نگه داشتنِ فرهنگِ ولایت در برابرِ فراموشیِ سازمانیافتهی تاریخ است.
به گزارش راه شلمچه، در پی انتشار اظهاراتی از سوی یکی از روحانیون مطرح، مبنی بر اینکه «بزرگداشت امام علی علیهالسلام و غدیر نیازی به میهمانیهای کیلومتری ندارد و هزینه آن باید صرف فقرا شود»، حجتالاسلاموالمسلمین امیری سوادکوهی از محققان و نویسندگان شیعه با انتشار یادداشتی تفصیلی، این سخنان را ناشی از خلط میان نیاز ولیّ خدا و نیاز جامعه به احیای ولایت دانست. وی با تأکید بر اینکه غدیر صرفاً یک مناسبت تاریخی نیست بلکه رکن هویت امت اسلامی و استمرار حقیقت نبوی است، موکبها و اطعامهای غدیری را جلوهای از تعظیم شعائر الهی، احیای فرهنگ ولایت و پیوند اجتماعی با مکتب اهلبیت علیهمالسلام توصیف کرد.
متن این یادداشت به شرح زیر است:
غدیر، صرفاً یک حادثه تاریخی نیست که با چند سطر نقل و چند مجلس محدود پایان یابد؛ غدیر، ستون هویتِ امت و میثاقِ بقایِ حقیقتِ نبوی است. آنان که میگویند «امام علی علیهالسلام نیازی به موکب و اطعام و اجتماعهای عظیم ندارد»، میان احتیاجِ ولیّ خدا و نیازِ جامعه به اظهار ولایت خلط کردهاند؛ آری، امیرالمؤمنین علیهالسلام محتاج هیچکس نیست، اما این انسانِ سرگشته و این امتِ گرفتارِ تفرقه و تحریف است که محتاجِ احیای نام و راه علی بن ابیطالب علیهالسلام است.
مگر نه آنکه قرآن کریم درباره شعائر الهی فرمود: «وَ مَن یُعَظِّم شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ»؟ پس چگونه تعظیمِ بزرگترین پرچمِ ولایت و استمرار رسالت، امری زائد تلقی میشود؟ اگر میلیونها انسان در مسیر دنیا، فوتبال، کنسرت، سیاست و سرمایه اجتماع کنند، آن را قدرت اجتماعی مینامند؛ اما هنگامی که دلهای عاشق، برای اطعامِ غدیری و اظهارِ مودّتِ اهلبیت علیهمالسلام گرد هم میآیند، ناگهان عدهای زبان به تحقیر میگشایند!
موکبهای غدیر، فقط سفرهی غذا نیست؛ سفرهی هویت است. اطعامِ غدیری، تنها سیر کردن شکمها نیست؛ زنده نگه داشتنِ فرهنگِ ولایت در برابرِ فراموشیِ سازمانیافتهی تاریخ است. این اجتماعات، اعلامِ عمومیِ وفاداری به خطّ امامتاند؛ همان خطّی که اگر پس از شهادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله منزوی نمیشد، تاریخ بشر اینگونه آغشته به ظلم، تفرقه و جهالت نمیگشت.
تقابلِ اطعامِ غدیر با کمک به فقرا، یک مغالطه است؛ زیرا در فرهنگ اهلبیت علیهمالسلام، خودِ اطعام و برپایی شعائر دینی، از بزرگترین مصادیق انفاق و احسان اجتماعی است.
کسانی که میگویند «جشن نگیرید، فقط به فقرا کمک کنید»، گویی فراموش کردهاند که بخش عظیمی از همین سفرههای غدیری، بر سرِ نیازمندان و مردم عادی گسترده میشود و دلهای بسیاری را به کرامت اهلبیت پیوند میدهد.
اسلام، دینِ حذفِ شعائر نیست؛ دینِ جمع میان معنویت، هویت و عدالت اجتماعی است. اگر بنا باشد هر هزینهای برای شعائر الهی زیر سؤال رود، باید اصلِ مسجد، عزاداری، حج و تمام مظاهر هویت دینی را نیز تعطیل کرد؛ در حالی که قرآن، تعظیم شعائر را نشانه تقوای دلها میداند.
غدیر، فقط یک جشن نیست؛ احیای ولایت و زنده نگه داشتنِ مسیر هدایت امت است، و امتی که شعائرش خاموش شود، هویتش نیز بهتدریج فراموش خواهد شد. فتأمل.