نقدی بر فیلم «خواب» مانی مقدم
فیلم «خواب» رؤیایی که قرار بود باعث جذب شود، در نهایت به خستگی ناگهانی بیننده میانجامد و تماشاگران را به خواب میبرد.
به گزارش راه شلمچه، چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر در حال برگزاری است و فیلم «خواب» به کارگردانی مانی مقدم یکی از فیلمهای بخش مسابقه این رویداد مهم است.
فیلم تازه مانی مقدم با عنوان «خواب»، داستان مردی
را روایت میکند که در رؤیاهای مکرر عاشق زنی ناشناخته میشود؛ زنی که از
او میخواهد همسر واقعیاش را طلاق دهد. با وجود ایدهای خلاقانه و
بازیهای قابلقبول رضا عطاران و مریلا زارعی، اثر نتوانسته رضایت مخاطبان
را در روایت منسجم و منطق داستانی جلب کند.
این فیلم از همان ابتدا توجه مخاطبان را با فضای سورئالیستی و ایده متفاوتش به خود جلب کرد. مجتبی (با بازی رضا عطاران) هر بار که به خواب میرود، با زنی مرموز روبهرو میشود که به تدریج مرز میان خیال و واقعیت زندگی او را مخدوش میکند.
فیلم در نیمه نخست با بهرهگیری از ریتم مناسب و تعلیقهای روان، بیننده را با خود همراه میکند؛ اما در ادامه، با تکرار بیشازحد موقعیتهای مشابه و تأکید طولانی بر صحنههای رؤیایی، از کشش اولیه فاصله میگیرد.
منتقدان معتقدند مانی مقدم هرچند در خلق فضایی شاعرانه و استعاری موفق بوده، اما در حفظ منطق درونی روایت و ایجاد ارتباط منطقی میان خواب و بیداری ضعف نشان داده است. در نتیجه، اثر او در مرز میان فیلمی رؤیایی و واقعگرایانه معلق میماند.
در مجموع، «خواب» اثری است که ایدهای بکر را به سینمای ایران عرضه میکند اما در اجرا و انسجام روایی، نیاز به بازنویسی و بازپرداخت بیشتری دارد.
«خواب» به لحاظ بصری و بازیگری، اثری دیدنی است؛ اما در روایت و ریتم، مخاطب را در میانه رؤیا رها میکند. رؤیایی که قرار بود باعث جذب شود، در نهایت به خستگی ناگهانی بیننده میانجامد.
نظرات کاربران
هنوز نظری ثبت نشده است.